Dnia 6 VI 2010 roku w Warszawie, w Kampusie Wojskowej Akademii Technicznej odbył się festiwal, który zapadnie w pamięć niejednemu fanowi muzyki metalowej. Mowa tu bowiem o Military Camp Festiwal.

Wieść o festiwalu i jego głównych gwiazdach, czyli zespołach Sabaton, Blaze Bayley i U.D.O., rozniosła się jeszcze w lutym. Przyznam szczerze, że bez wahania zakupiłam bilet – mimo, że decyzja ta została podjęta bez zastanowienia, niczego nie żałuję. Relację tę piszę głównie ze względu na koncert byłego wokalisty Iron Maiden, dla którego występu w ogóle udałam się na ten festiwal, jednakże byłoby nie w porządku, gdybym nie uhonorowała tu innych bardziej i mniej znanych i lubianych kapel.

Wejście na teren festiwalu umożliwiono uczestnikom już od godziny 12:00 (tak przynajmniej było w planie – jak było w rzeczywistości, wiele nie wiem, bo siedziałam sobie w pobliskim parku). Impreza zaczynała się od występu zespołu Neuronia, jednak nawet nie widziałam ich na scenie, do mych uszu dobiegały jedynie jakieś marne dźwięki. Może niektórym się podobało – dla mnie Neuronia nie ma nic ciekawego do zaoferowania. Następnym w kolejności zespołem był Silver Samurai. Mimo, że nie jest to typowy ani metalowy zespół, lubię ich styl, ponieważ są ciekawym „ewenementem” i mają lekkie, pozytywne teksty. Szczerze mówiąc, z chęcią po raz kolejny zobaczyłabym ich na żywo, bo ich muzyka aż unosi mnie do tańca i śpiewu. Niestety na Military Camp chyba nikt oprócz mnie nie lubił Samurajów i nie było nawet sposobności do zabawy… Około godziny 14:00 na scenę wyszła kapela o nazwie Pathology, z Tomkiem Struszczykiem z Turbo w roli wokalisty. Podobnie jak Neuronia, ten zespół również nie miał dla mnie ciekawej oferty, a Tomek powinien porzucić śpiewanie w tej kapeli i w pełni poświęcić się Turbo, gdzie zresztą daje godne uznania popisy – fakt, nie dorówna Grzegorzowi Kupczykowi, ale to nie znaczy, że jest złym wokalistą! Widząc listę zespołów i rozpiskę na ten festiwal przygotowywałam się na to, że po Silver Samurai aż do występu Grailknights będzie bardzo nudno. Jednak myliłam się, bo występ zespołu Horrorscope był dla mnie miłym zaskoczeniem. Jakoś specjalnie ich nie pokochałam, jednak zagrali na poziomie i nie zanudzili mnie – a to niemalże cud, bo jestem bardzo krytycznie nastawiona na wszystko, co mnie otacza. Jednak po „fenomenie” Horrorscope znów przyszedł okres nudy - Born Again.

W moim odczuciu kolejny zespół zasługuje na oddzielny akapit – a jest nim niemiecki Grailknights. Co trzeba przyznać tym chłopakom to z pewnością fakt, że mają na siebie pomysł i są niezwykle oryginalnym zespołem. Owszem, wśród wielu ludzi ich wygląd sceniczny wywołuje śmiech czy drwiny, ale czy tak naprawdę owi ludzie nie zazdroszczą im ich niezwykłości i niekwestionowanej pomysłowości? Sir Optimus Prime (zielony), Mac Death (czerwony), Lord Lightbringer (niebieski) oraz Baron van der Blast (żółty) zaprezentowali się wspaniale, opowiadając nam o Świętym Graalu i podobnych. Miłym akcentem było odczytanie fragmentu historii w naszym ojczystym języku, co zresztą zostało zarejestrowane na jednym z filmików i każdym może wrócić do tego pamięcią, wchodząc na stronę serwisu You Tube. Ten zespół potrafi rozruszać publikę – szkoda tylko, że mieli niewiele czasu, bo niecałą godzinę. Jednak zespół nie występował sam – co jakiś czas niezłą atrakcję dla widzów stwarzały ich maskotki – Beer Beauty, Urks, Morph the Swarf czy największy wróg naszych superbohaterów – Dr Skull. Oby wrócili do Polski jeszcze niejeden raz – a jest to bardzo prawdopodobne, bo przecież „Grailknights kocha Polska!”.

W końcu nadszedł czas na występ najbardziej oczekiwanej przeze mnie kapeli. Po superbohaterach walczących ze złem za pomocą muzyki metalowej, na scenę wszedł (a właściwie wbiegł) były wokalista Iron Maiden - Blaze Bayley wraz ze swoim fantastycznym zespołem. Blaze ruszył „z grubej rury”, rozpoczynając swój wspaniały koncert kawałkiem Madness and Sorrow. Przyznam szczerze, że to dla mnie obok utworów Faceless i City of Bones jedna z najlepszych piosenek na albumie „Promise and Terror”. W trakcie kolejnego utworu, którym był Vioces From The Past, Blaze ku mojemu (i pewnie nie tylko mojemu) zaskoczeniu wykonał skok na pudło stojące przed barierkami i ściskając ręce swoich fanów oraz patrząc im z bliska w oczy, wyśpiewywał razem z nimi tekst utworu. Jeszcze nigdy nie widziałam artysty, który grając na festiwalu zeskakiwałby ze sceny po to, aby być bliżej swoich fanów. Niesamowite. Następnie Blaze mistrzowsko wykonał kawałki City of Bones i Blackmailer, które wyśpiewałam – ba, wywrzeszczałam – ile sił w płucach. Kolej przyszła na Faceless i Blood and Belief – idealnie wykonane, do tego nigdy nie zapomnę wyrazu oczu ex-wokalisty Iron Maiden, kiedy to spotkaliśmy się wzrokiem – tego nie da rady opisać słowami, nikt inny tak jak on nie kocha i nie oddaje się w pełni temu, co robi. Czas przyszedł na wspomnienia z lat ’90-tych i „ery Iron Maiden”. Szału, jaki wzbudził w ludziach kawałek Futureal, nie można opisać słowami, jakimi operuje człowiek. Genialne wykonanie, niezwykła charyzma płynąca ze sceny. Zawsze marzyłam o tym, żeby usłyszeć na żywo kawałki Iron Maiden z płyt nagranych z Blazem – oto moje marzenie się spełniło. Szczerze mówiąc, nigdy nie przepadałam za końcówką albumu „Promise and Terror”, jednak kiedy po krótkim wstępie w moich uszach rozbrzmiał utwór Letting Go Of The World, moje podejście do niego zupełnie się zmieniło, a w oczach zakręciły łzy. Po raz pierwszy w życiu poczułam, że dla artysty ważne jest to, o czym tworzy, ważni są ludzie, dla których to robi. Z tej sceny płynęły niepowtarzalne emocje, lecz przede wszystkim szczerość. Wtedy, w tym momencie w stu procentach przekonałam się, że Blaze Bayley wszystko, co robi, robi prosto z serca. Blaze znów zabrał nas w podróż do lat ’90-tych, lecz tym razem na dłużej. Najpierw pozwolił nam śpiewać i nucić jeden z najwspanialszych kawałków Iron Maiden, The Clansman, aby potem zaskoczyć nas szybkim i energicznym Man On The Edge. Być może dla niektórych aż trzy utwory nagrane z Iron Maiden na trzynaście ogółem wykonanych na koncercie to przesada, jednak ja się temu nie dziwię ani nie jestem zgorszona – te kawałki są świetne, a Blaze widocznie chciał przypomnieć tym, którzy nie znają jego twórczości, że zasłużył się w legendarnej kapeli, jaką jest Iron Maiden. Blaze już do końca swojego występu nie dał nam odpocząć i zagrał trzy szybkie, piekielnie dobre piosenki - The Man Who Would Not Die, Kill And Destroy oraz Robot. Na The Man Who Would Not Die i Robota czekałam z wytęsknieniem, bo wiedziałam, że te kawałki z pewnością znajdą się w tej setliście, ale Kill And Destroy było dla mnie wspaniałym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się usłyszeć tego utworu właśnie na tym koncercie, chociaż było to moim małym, skrytym marzeniem, jednak widocznie tego dnia spełniały się wszystkie moje marzenia. Nie mogę nie wspomnieć o basiście Davidzie Bermudezie, który również okazał się niezwykle sympatycznym gościem, z chęcią nawiązującym kontakt wzrokowy z publicznością i uśmiechającym się do wszystkich od ucha do ucha. Podsumowując występ artystyczny Blaze’a, z czystym sercem mogę powiedzieć, że był wspaniały (chociaż jest to zdecydowanie zbyt łagodne określenie, jednakże jestem osobą, która nie wysławia się wulgarnie).

Kolejnym zespołem, jaki zaszczycił nas swoją obecnością tego dnia w Warszawie, była niemiecka formacja U.D.O. Nie słuchałam wiele tego zespołu, zresztą nie grają w moim klimacie. Podczas ich występu miałam czas posilić się i zregenerować siły w oczekiwaniu na występ Szwedów z Sabaton. Mówiąc szczerze, na tym występie również się nudziłam. Wokalista nie utrzymywał kontaktu z publiką, jego współczynnik charyzmy dorównywał zeru. Może i nie było tak do końca, ale ja miałam nieodparte wrażenie, że grają aby tylko „odbębnić” ten koncert, nie dla fanów (których zresztą nie było wielu…).

Przyszedł czas na oczekiwaną gwiazdę wieczoru, czyli szwedzką kapelę Sabaton. To, co dało się zauważyć to fakt, że wiele osób przyszło po prostu popatrzeć na Szwedów, którzy grają 40:1 i Uprising. Generalizuję, ale w większości przypadków właśnie tak było – czy widok gościa w koszulce Sabaton, który na ich koncercie stoi sobie z założonymi rękoma nie jest… komiczny? Nie, raczej przerażający. Przerażające jest też to, że praktycznie nikt nie miał polskiej flagi. Rozczarowałam się tym, ale nie tylko. Rozczarował mnie sam występ Sabaton. Setlista mi się nie podobała, zresztą mam wrażenie, że Sabaton jest coraz bardziej „sprzedajnym” zespołem i treść tak bardzo się dla nich nie liczy, ważniejsza jest popularność, jaką zdobyli z pomocą polskich mediów. Z jednej strony to dobrze, że ktoś upamiętnia naszą i nie tylko naszą historię, jednak trzeba robić to z klasą. Byłam już wcześniej na dwóch ich koncertach i bez wahania mogę powiedzieć, że ten występ był denny, zupełnie jakby to nie Sabaton występował na tej scenie. Niestety, chłopaki gdzieś po drodze stracili „to coś” – oby nie na zawsze.

Ogólnie rzecz biorąc, festiwal nie był taki zły. Jednak organizator popełnił błąd przy ustalaniu kolejności występów – to Blaze Bayley powinien grać pierwsze skrzypce, chociażby ze względu na to, że włożył coś od siebie w kształtowanie jednego z najbardziej znanych i cenionych zespołów heavy metalowych, jakim jest Iron Maiden. Jednak jak powiedział sam Blaze, on nie jest żadną gwiazdą rocka, tylko muzykiem – za to należy mu się podziw i szacunek. Nie zadziera nosa, nie wywyższa się, chociaż mógłby. Jest serdecznym i szczerym człowiekiem, nie zwraca uwagi na płeć, wiek, narodowość i tak dalej, dla niego każdy fan jest niezwykle ważny. Wiem o tym, bo sama miałam okazję zakręcić się wokół niego, poprosić o zdjęcie, autograf. Osoby, z którymi podzieliłam się moimi odczuciami co do osoby Blaze’a Bayley’a i jego podejścia do ludzi często odpowiadały, że robi tak dlatego, żeby wkupić się w łaski ludzi. Jednak oni nie mieli okazji przebywać w jego towarzystwie, więc te słowa można im wybaczyć – w końcu każdy z nas kiedyś pozostawał w stanie niewiedzy. Wspanialszego artysty i człowieka nie poznałam do tej pory i myślę, że jeszcze długo nikogo takiego na swej drodze nie spotkam. Pomimo kulejącego nagłośnienia i wszystkich innych nieudogodnień związanych z podróżą jestem pewna, że warto było pojechać na ten festiwal – chociażby po to, aby zobaczyć na żywo kilku wspaniałych i oryginalnych wykonawców.

-> Fotogaleria

Autor relacji: MT

Zdjęcia dzięki uprzejmości autra: www.rockmetal.pl